میز

شک داشتم که این موضوع را در وبلاگ شخصی خودم بنویسم و یا روزنوشت‌های بهساد. و تمام نگرانی من از این بود که مبادا نوشتن این مطلب حمل بر تواضع شود که آن‌ها که من را می‌شناسند می‌دانند که چنین نیست. واقعیت این است که من در طول ۷ سال گذشته بهساد، هیچ‌گاه نه تنها تمایلی به داشتن اتاق حس نمی‌کردم که از پشت میزهای مدیریتی نشستن متنفر بوده‌ام. در مدتی نیز که در بخش دولتی مدیر بودم، از اتاق مدیر به ندرت استفاده می‌کردم و بیشتر اوقات در سایت کامپیوتر بودم.

اما امسال بنا بر برخی از ضرورت‌ها و شاید هم تشریفاتی شدن سازمان بهساد بنا به اقتضای سنش، هم اتاق‌دار شده‌ام و هم متاسفانه باید پشت این میزهای مدیریتی بنشینم. احساس می‌کنم که شبیه مدیرهای بی‌سواد و کوچکی شده‌ام که سعی می‌کنند با نشستن پشت میزهای بزرگ حقارت خود را پنهان کنند و چه سخت احساسی است این. برای من که بیشتر حس فنی بودن داشته‌ام، پذیرفتن چارچوب‌های خشک، خیلی سخت است.