پروانه‌ها

به طور کلی این روزها و شاید امسال کم‌تر می‌نویسم. دلیل؟ دلایل زیادی دارد. از سفرهای استانی گرفته تا توسعه‌های جدید بهساد که فشار کاری را (که البته راضی هستم) بیش‌تر کرده است.

فشار مالی هم که چیز جدیدی نیست. مدت زیادی است که درگیر آن هستیم مانند بسیاری از سازمان‌های ریز و درشت کشور.

اما یکی از مهم‌ترین دلایل دیرنوشتنم این است که روی مطالب باید خیلی دقت کنم. می‌دانم هم برخی رقبا دائم به این‌جا سرکشی می‌کنند و هم بسیاری از مشتریان بهساد. و من باید طوری بنویسم که هم سیاست‌های بهساد! محرمانه بماند و هم این‌که بی‌خود و بی‌جهت برای خودمان درگیری ذهنی و کاری درست نکنیم. یعنی به عبارتی محافظه‌کار شده‌ام و حساب‌گر. چیزی که همواره از آن بدم می‌آمده.

من همیشه تمایل داشته‌ام خودم باشم و هیچ آداب و ترتیبی نجویم و هر چه دلم می‌خواهد بگویم. این علاقه را نه برای خود که برای هم‌کاران بهسادی هم دارم. برای همین است دوستانی یک‌رنگ و در مقابل دشمنانی قسم خورده نیز دارم. چه اشکالی دارد آدم با تی‌شرت به یک جلسه رسمی برود؟ چه اشکالی دارد که وقتی از کسی خوشت نمی‌آید به او بگویی، فلانی نمی‌خواهم ببیمنت و چه اشکالی دارد که گاه با صدای بلند با تمام احساست بخندی و هر چه در دل داری بگویی و احساس کنی که زندگی به طور دقیق همین چیزی است که در اطراف تو جریان دارد.

اما این روزها خیلی جاها (خوشبختانه هنوز خیلی زیاد به درون بهساد کشیده نشده) مجبورم خودم را جلد کنم. برای من که از کت و شلوار بدم می‌آید، حالا کت و شلوار بخشی از ویترین رسمی من شده. نه این‌که خود بخواهم، با ایما و اشاره و مستقیم و غیر مستقیم به من حالی کردند که در مجامع رسمی و اداری باید کت و شلوار بپوشی!

این کت و شلوار پوشیدن که فقط در ظاهر نیست. در گفتگو، در مذاکره در رفتار هم هست تا این‌که بخواهند روی تو حساب کنند و سری بین آدم‌ها پیدا کنی! پیش‌تر می‌رفتم در مذاکرات تجاری، صادقانه صحبت می‌کردم و با این‌که در بعضی از جلسه‌ها این صداقت کار خودش را می‌کرد، اما در خیلی از جلسه‌ها هم با این‌که لذت برخورد ساده، چون نسیمی بر گونه‌های احساسم می‌وزید، اما بعد که می‌فهمیدم که چطور سرم را تا کمر کلاه گذاشته‌اند، آتش می‌گرفتم.

اما زمان که می‌گذرد و من هم باتجربه‌تر می‌شوم، پیچیدگی‌ها را یاد می‌گیرم و به کار می‌بندم. البته هنوز خیلی فاصله دارد که مانند خیلی‌ها شوم. چند ماه پیش به یک‌جلسه رفتم که می‌دانستم قرار است به سرم شیره زیادی مالیده شود! به ظاهر حرف‌های ساده و دلنشینی می‌زدیم و در باطن داشتیم برای هم خط و نشان می‌کشیدیم. نتیجه جلسه خوب و بیش‌تر از همیشه به نفع بهساد بود. افسوس می‌خوردم به حال خود. هنوز البته کودکی درون وجودم در حال شیطنت بود. دروغ نگفته بودم ولی من در کسوت مدیر یک شرکت نرم‌افزاری! یک مذاکره پیچیده را انجام داده بودم که نتیجه‌اش از نظر تجاری راضی کننده بود. اما آیا می‌شد بعد از آن جلسه بروم و به دنبال پروانه‌ها بدوم؟ اصلن آیا پروانه‌ای حاضر بود با این موجود زمخت و پیچیده هم‌بازی شود؟

راستی آیا هیچ دقت کرده‌اید که دیگر در شهرها نمی‌شود زیاد پروانه دید؟ دوران بچگی ما شهرها ها پر از پروانه بود و ما به دنبال پروانه‌ها می‌دویدیم و با آن‌ها جست و خیز می‌کردیم. اما این روزها وقتی پروانه‌ها هم دیدند که از میان آدم‌ها (آدم بزرگ‌ها) کسی هم‌بازی آن‌ها نیست، رخت و اثاث خود را جمع کردند و به ناکجایی رفتند که سادگی و صداقت آدم‌ها خانه دارد.

راستی این‌روزها کسی از پروانه‌ها خبر دارد؟