قانون، محدودیت نیست (نظرسنجی)

در نظر داشتم در مورد بخش دوم و شاید نهایی “قانون، محدودیت نیست” بنویسم. به موضوعی که مدت‌‌هاست در ذهن مرور می‌کنم، رسیدم که کمتر در فضای وبلاگهای نرمافزاری به آن پرداخته شده است. همه می‌دانیم که یکی از چالش‌های مهم شرکت‌های نرم‌افزاری جلوگیری از تکثیر غیر مجاز برنامه‌های آنان هست. از طرف دیگر ممکن است برخی از برنامه‌نویس‌ها متن (Source) برنامه‌هایی را برای نوشتن آن‌ها در محیط شرکت وقت صرف کرده‌اند و حقوق گرفته‌اند، متعلق به خود بدانند. حال سئوال این‌جاست که آیا برنامه‌نویس‌ها حق دارند Source و یا نسخه کامپایل شده برنامه‌ها را برای خود بردارند و به خارج از شرکت منتقل کنند؟ آیا حق دارند از تمام و یا برخی ماژول‌های آن در سایر برنامه‌های خود در خارج از شرکت استفاده کنند؟ ممکن است یک برنامه نویس استدلال کند که برخی از ماژول‌ها نتیجه فرآیند ذهنی اوست و او اگر بخواهد دوباره این ماژول را بنویسد، نتیجه همان برنامه‌ای خواهد بود که قبلا نوشته است و بنابراین استفاده از آن برنامه در خارج از شرکت مجاز است. آیا این استدلال درست است؟ در مقابل شرکت‌ها چقدر باید قوانین مدیریت دسترسی به متن و خود برنامه‌ها را اعمال نمایند؟ آیا باید USB ها و وسایل انتقال اطلاعات دارای دسترسی مدیریت شده باشند؟ با توجه به این‌که اینترنت و ایمیل و سایت‌های ذخیره اطلاعات یکی از راه‌های خروج برنامه‌های شرکت‌ها می‌باشند، آیا باید دسترسی به این‌گونه سایت‌ها مدیریت شده باشد؟

در نظر ندارم که با طرح ذهنیات خود که لزوما خیلی هم محدود کننده نیست، به نظرات جهت‌ بدهم. دوست دارم در ابتدا بدانم نظر شما چیست؟

نکته: یکی از آفت‌های استدلال، “قیاس” محسوب می‌شود. این موضوع در بحث‌های قبلی هم مطرح بود که بسیاری از دوستان من که دارای شخصیت فرهیخته و محترمی هستند، همه را با خود مقایسه کرده و قوانین گاه محدود کننده را به نحوی غیر لازم دانسته بودند (پر واضح است که قانون در مورد این افراد از ضرورت زیادی برخوردار نیست). در حالیکه فضای بحث، یک فضای کلی با در نظر گرفتن تنوع شخصیتی افراد در شرکت‌های نرم‌افزاری ایران می‌باشد و توجه به پرهیز از “قیاس به نفس” در ارائه نظرات ضروری می‌باشد.