عرض شود که :

روز بيست و يکم فروردين ماه بهساد وارد هفتمين سال از زندگي خود شد. شش سال گذشته براي من بسيار سريع گذشت. شش سال همراه با سختي‌ها و تنش‌ها و اميدها و شادي‌ها. در مدت گذشته دوستان‌ خوبي يافتيم و گاه از دوستان قديم جدا شديم. موفقيت‌هاي ارزنده‌اي داشتيم و گاه پذيراي شکست بوديم. با آنچه که از بهساد و خود انتظار داشتيم بيگانه نيستيم، گرچه هميشه‌ فاصله‌اي هست. هر چه گذشت، ما به شدت، بوديم، و در هيجان بودنمان، هستي را در ذهن‌ تلاش، معنايي دگرگونه آفريديم. صبر را در معيت ايمان، با انگشتان باور هجي کرديم و عشق و عشق و عشق را در ضربان توامان تنهايي، نواختيم.

زنگوله‌هاي سپيده در شعر کاروان مي‌نوازند و من در گذران هميشه عبور فکر مي‌کنم که بي‌پاي پوش مي‌توان از کوير گذشت، بي ستاره هرگز